Veronique Huijbregts Heel Nederland kent Willeke Alberti als de gevierde zangeres van hits als Morgen ben ik de bruid en Spiegelbeeld. Nog altijd zingt ze voor uitverkochte zalen de sterren van de hemel. Maar weinig mensen weten dat ze ook regelmatig optreedt in verpleeg- en verzorgingshuizen. 9 november luistert ze hetOpeningscongres van de Week Chronisch Zieken op. Acht jaar geleden zette Willeke Alberti de Willeke Alberti Foundation op. Dankzij de sponsors van deze stichting kan de zangeres met haar eigen band gratis optreden in zorginstellingen. Jaarlijks doet ze dat maar liefst zo’n 35 keer. De vraag wat haar ertoe heeft gebracht om dit te doen, lijkt haar te verbazen, zo vanzelfsprekend vindt ze het. Of ze in haar eigen leven soms te maken heeft met mensen met een chronische ziekte? Iederéén kent toch wel mensen die iets mankeren, antwoordt Willeke. ‘Natuurlijk zijn er altijd mensen in je omgeving die een beperking hebben. Die bijvoorbeeld slecht zien of slecht horen. En ik heb al twintig jaar een kennis die in een rolstoel zit. Maar voor mij is dat niet zo speciaal. Het is gewoon een mens die me veel doet. En bij mijn optredens kom ik veel mensen tegen die chronisch ziek zijn.’ Saamhorigheid Zoekend naar een antwoord op de vraag waarom ze zo graag voor deze doelgroep zingt, denkt ze terug aan haar jeugd. ‘Dat heeft te maken met mijn achtergrond. Ik ben geboren in de Jordaan. Dat vanzelfsprekende gevoel van saamhorigheid dat de mensen daar toen hadden, heb ik altijd gehouden. En mijn vader en ik hebben altijd opgetreden in ziekenhuizen, via organisaties als de Witte Bedjes of het Koningin Wilhelmina Fonds. We hebben samen heel wat gezongen voor zieke mensen, zoals mensen met epilepsie of Parkinson. Ik treed op om mensen een plezier te doen. Dat geeft mij veel energie en maakt mijn leven fijn. Liefde en aandacht voor elkaar, daar gaat het om.’ Met haar optredens bezorgt ze haar publiek een onvergetelijke middag. Dat merkt de zangeres aan de reacties die ze krijgt. ‘Ik ken geen mens voor wie muziek niets betekent. Zelf verwerk ik mijn moeilijkheden door te zingen.

Ik kan alles kwijt in mijn liedjes. Daardoor weet ik hoe belangrijk muziek is, voor ieder mens. In dat uur dat ik optreed zie ik dat ook altijd opnieuw. Iedere aanwezige heeft wel een lied dat hem diep raakt of gaat over gevoelens die hij zelf ook heeft. Of dat herinneringen boven brengt. Omdat mijn optredens helemaal spontaan zijn, kan ik mijn repertoire aanpassen aan de mensen in de zaal. Iedereen kent de liedjes van toen nog, ook de jeugd, merk ik. Het is feest, een feest van herkenning en samenzijn.’ Door het directe contact gebeurt er van alles tussen haar en de mensen in de zaal, vertelt Willeke. ‘Mensen willen me vasthouden, met me praten. Die warmte, die wisselwerking die er is, daar ben ik ontzettend blij mee. Dat maakt deze optredens bijna belangrijker dan mijn gewone optredens, omdat ik zo mezelf kan zijn. Ik geef alles wat ik te geven heb, en dat krijg ik ook weer terug. Vaak zie je dat de emoties loskomen. Op elk concert zijn er mensen bij wie de tranen over de wangen rollen. Ik huil ook wel eens mee. Soms ontroert iemand me hevig. Het verdriet van iemand kan me ook diep raken.’ Kippenvel Elk optreden heeft zijn eigen sfeer. ‘Voor mij is ieder optreden een première. Zodra ik op het toneel sta, valt alles van me af en ben ik blij. Neem gisteren, toen trad ik op in een verpleeghuis in Zevenaar. Het optreden was buiten. Het weer zag er erg donker uit. Maar op het moment dat ik opkwam, was de lucht blauw. Ik krijg er nog kippenvel van. Het publiek was heel gemêleerd, ouderen, mensen met een lichamelijke beperking, een chronische aandoening. Aan alle kanten stonden en zaten mensen, binnen en buiten. Een jongeman sprong spontaan bij mij op het podium. We hebben samen polonaise gelopen. Hij liep voorop. We zijn de hele tuin door geweest. Het was een feestje, en dat is het altijd.’ Ook van haar aanwezigheid op het openingscongres van de Week Chronisch Zieken gaat ze een feestje maken, zegt Willeke. Natuurlijk moeten er zoveel mogelijk mensen komen. ‘Als er iets speciaals georganiseerd wordt voor mensen die chronisch ziek zijn, zou ik daar als chronisch zieke altijd naartoe gaan,’ verklaart ze beslist. Maar voor het zover is, wil ze eerst genieten van een mooie zomer en een welverdiende vakantie. ‘In mijn vrije tijd doe ik lekker niks! Het hele jaar door ben ik druk. Dit jaar blijf ik bij mooi weer lekker thuis, even niks doen, even niet erop letten of mijn haar goed zit en mijn make up in orde is.’ www.willekealberti-foundation.nl