Douwe van der Meer (19 jaar) zet in zijn bijdrage aan De Pen als Lotgenoot 2008 mooi uiteen wat het betekent als je een autistische stoornis hebt. Hij won de aanmoedigingsprijs in de categorie ‘Pen Jeugd’. Omdat de andere leerlingen zijn gedrag gek vonden, werd hij op de middelbare school vaak gepest. Dat beschrijft Douwe in zijn verhaal, gemaakt als opdracht voor het vak Levensovertuiging. ‘Ik ben al zo vaak alleen, maar zo voel ik me pas echt alleen,’ staat er. Dat is inmiddels twee jaar geleden. ‘Ik dacht toen dat ik vanwege dat pesten liever op een andere school had gezeten,’ zegt Douwe nu. ‘Nu maakt het me niet meer zoveel uit. Ik studeer inmiddels scheikunde aan een hogeschool. Ik ben een van de slimmere leerlingen in de klas, dus ik voel me nu wel prettig.’ Autisme De leegte direct om me heen waar zich geen persoon bevindt dicht genoeg om in contact te komen om door te dringen tot mezelf om in een behoefte te voorzien dat mist in mijn hoofd waar een draadje problemen veroorzaakt heeft waardoor ik niet meer de behoefte nodig heb waardoor ik anders word dan anderen en denken dat ik een buitenstaander ben waardoor ze niet in de buurt komen om in een behoefte te voorzien dat mist in mijn hoofd. Gedicht: Douwe van der Meer Bij zijn stoornis (officieel PDD NOS, een specifieke vorm van autisme) hoort dat Douwe zich vaak terugtrekt en het moeilijk vindt om gevoelens van andere mensen te begrijpen. Het verschil tussen huilen van verdriet of van plezier is voor hem lastig te herkennen. Hij doet zijn best om niets te doen wat anderen niet prettig vinden, maar begrijpt lang niet altijd waaróm mensen iets onprettig vinden, vertelt hij. ‘En mijn gevoel voor humor is ook anders.’ Die humor kon hij wel delen in een groep met andere mensen met autisme. Dikke pret had hij op die bijeenkomsten. ‘We voelden elkaar goed aan en hebben ontzettend gelachen. Mensen om ons heen begrepen totaal niet waarom we zo’n plezier hadden.’ Het is niet zo dat hij zich in andere situaties steeds een vreemde eend in de bijt voelt.

Het komt wel voor dat mensen hem slecht begrijpen. ‘Als ik uitleg dat ik een autistische stoornis heb, accepteren ze dat meestal wel. Ik heb er ook geen probleem mee dat mensen me autistisch noemen. Want dat staat voor mij los van mij, dat is iets wat anderen bedacht hebben. Ik ken mezelf niet anders. Ik vind mezelf een gewoon persoon. Ik wil het liefst dat anderen me ook zo benaderen. Houd een beetje in je achterhoofd dat ik autistisch ben, dus soms wat anders kan reageren. Maar probeer me zoveel mogelijk als een normaal persoon te zien.’ In zijn vrije tijd schrijft Douwe op Hyves over wat hij meemaakt. Dat is een uitlaatklep voor hem, bevestigt hij. Verder schrijft hij gedichten, vooral als hij zich verveelt. Maar dat komt de laatste tijd zelden voor. Zijn studie neemt veel tijd in beslag. Wie weet wordt zijn vakantie een productieve tijd voor gedichten. Want dan ‘ga ik me waarschijnlijk vervelen’, zegt Douwe. ‘Ik heb er wel zin in!’ (VH) De Pen als Lotgenoot is een schrijfwedstrijd voor mensen met een chronische ziekte of handicap van het Fonds PGO (ondergebracht bij het CIBG). Meer informatie over deelname vindt u op www.penalslotgenoot.nl.