De Opdrachtenbank ‘verkoopt’ diensten op het terrein van IT en web. In het Amsterdamse kantoor voeren mensen met een arbeidsbeperking opdrachten uit van bedrijven in het hele land.

Directeur Paul Malschaert is niet over een nacht ijs gegaan toen hij de Opdrachtenbank opzette. Niet alleen onderzocht hij of zijn plannen commercieel haalbaar waren, hij liet ook onderzoek doen naar de werknemers die hij wilde aantrekken. Het verbaasde hem al langer dat werkprojecten voor mensen met beperkingen vaak zo’n moeite hebben om geïnteresseerden te vinden. ‘Er is nog zo weinig bekend over mensen met een Wajong-uitkering,’ zegt hij. ‘Wat kunnen en willen ze? Wat houdt hen tegen en wat stimuleert hen? Niemand die het echt weet.’ Uit zijn onderzoek bleek onder meer dat deze doelgroep niet vanuit huis aan de slag wil gaan, maar gewoon op een kantoor wil werken. Het kantoorpand dat Malschaert met zorg uitzocht liet hij, met subsidie van het VSBfonds, zo inrichten dat het geschikt is voor mensen met uiteenlopende fysieke of psychische beperkingen. Vanzelfsprekend is het rolstoeltoegankelijk en heeft het een invalidentoilet. Er is ook een ruimte waar mensen even kunnen gaan liggen en kleine medische handelingen kunnen verrichten. De kunststof vloerbedekking is zo gekozen dat stof er zich niet in nestelt. Voor mensen met autisme, die graag alleen zitten, zijn er aparte werkkamers. En voor iedereen is er een loungehoek, om even bij te tanken. Het geheel is ruim, licht en met vrolijke kleuren ingericht. Er gaat rust en concentratie van uit. Dat was ook de bedoeling, zegt Malschaert.
 
In de kantoortuin zitten de eerste werknemers achter computers te werken. Op afstand helpen zij opdrachtgevers hun website up to date te houden, databestanden te beheren en grote en kleine computerproblemen op te lossen. Zijn medewerkers zijn behalve op hun vaardigheden ook geselecteerd op hun ambitie, benadrukt Malschaert. ‘Dit is een commercieel bedrijf. Werk staat hier centraal. Je moet aan een leertraject willen deelnemen, want iedere medewerker krijgt een professional die hem begeleidt en traint. En iedereen wordt geacht zich te blijven scholen, want in de ICT staan ontwikkelingen nooit stil. Voor mensen die zichzelf zielig vinden is hier geen plaats.’ Philip Oostindiën is vanaf de start bij de Opdrachtenbank actief en nu in opleiding. Met zijn rolstoel reist hij per trein van zijn woonplaats naar station Amsterdam Sloterdijk, waar het kantoor dichtbij ligt. Zijn eerdere pogingen om via een Individuele Reïntegratie Overeenkomst (IRO) aan de slag te gaan, waren op niets uitgelopen, vertelt hij. En het werk dat hij deed, bood hem geen uitdaging meer. Nu volgt hij een cursus waarmee hij straks de website van een groot ziekenhuis actueel kan houden. ‘Dat past heel wat beter bij mijn ambitie!’ (VH)