woensdag , 18 oktober 2017
Laatste nieuws

Revalidatie start pas echt in de eigen omgeving thuis

revalidatie_en_mantelzorg

Jan van Amstel leidt het symposium ‘Revalidatie en mantelzorg’. Wat kunnen we verwachten in de nabije toekomst en wat kunnen we leren van de ervaringen die opgedaan zijn met mantelzorgers en de ondersteuning? Zijn dochter, Reni de Boer heet namens stichting Week Chronisch Zieken iedereen welkom. Zij stelt de prikkelende vraag: Is mijn man mijn mantelzorger, of mijn man?

Mantelzorgers zijn een belangrijke factor in het doelmatig verlopen van het revalidatieproces. De duur van het verblijf in een revalidatiecentrum is de afgelopen jaren al aanzienlijk korter geworden. Centra spreken vaak van nazorg als de revalidant naar huis gaat, maar het revalidatieproces begint dan eigenlijk pas echt.

De overheid doet een steeds groter beroep op de informele zorg. Professionele zorg is pas mogelijk als iemand – ook met steun van de omgeving – niet meer zelfredzaam is. De rol van de mantelzorger wordt dus steeds groter. In dit licht is het opvallend dat uit onderzoek van Dominique van ’t Schip van LSR blijkt dat er mantelzorgers zijn die helemaal geen direct contact hebben met het revalidatiecentrum.

De impact van een ziekte of ongeluk is vaak groot, niet alleen voor de revalidant, maar ook voor partners, broers en zussen. Niemand stelt dat ter discussie. Mantelzorg lijkt nog een vrij onbekend woord in de revalidatiewereld. Maar sprekers uit diverse revalidatiecentra in het land laten in allerlei voorbeelden zien dat er zeker wel aandacht is voor de sociale omgeving. Ellen Witteveen benadrukt het belang van een trialoog: het gesprek tussen de revalidant, de mantelzorger(s) en de formele zorg. Cora Postema, zelf mantelzorger van iemand met MS, benadrukt dat er goed naar de thuissituatie gekeken moet worden. Die is bij iedereen verschillend. José van Dijk, revalidatiearts bij Rivas Rijndam vertelt dat bij mensen met ALS altijd een huisbezoek wordt gedaan. Carol Terleth van Roessingh zou dit ook in minder ernstige situaties ook graag doen, maar een dergelijk bezoek kost veel tijd, zeker in landelijke gebieden met grote afstanden. De belangrijkste conclusie dat de revalidatiecentra meer naar buiten moeten treden en zo mogelijk al voor het ontslag bij de mensen thuis moeten gaan overleggen wat nodig is.

Tot slot spreekt prof. Ivan Wolffers spreekt over CBR, Community Based Rehabilitation. Een strategie die het Liliane Fonds gebruikt in ontwikkelingslanden waar revalidatie puur een zaak is van de sociale omgeving. Wat kunnen wij daar van leren? Hij noemt de positie van mensen met lepra die in India worden buitengesloten omdat de ziekte hun straf is voor een slecht vorig leven. Actie nemen tegen discriminatie en stigmatisering is een van pijlers van CBR. Hij ziet een parallel met ontwikkelingen hier waar ook het eigen schuld principe steeds meer opduikt; denk bijvoorbeeld aan obesitas.

Klik hier voor een foto-impressie van het symposium

Te downloaden presentaties:

Scroll To Top