donderdag , 21 maart 2019
Laatste nieuws

Prof. Hugo Heijmans: “Ontwikkelingsgerichte zorg … tot het einde van het leven”

Ik heb mij zitten afvragen of er 25 jaar geleden iemand aan gedacht zou hebben een kinderarts uit te nodigen bij een symposium over chronisch zieken. Ik denk het niet. En daar was toen misschien ook niet zoveel reden voor. Er is namelijk ongelooflijk veel veranderd de afgelopen 25 jaar. Van de levensbedreigende ziektes waarin ik indertijd ben opgeleid zoals congenitale hartafwijkingen, gaven er slechts weinige aanleiding tot chroniciteit. De overlevingskansen zijn enorm toegenomen. Die verandering heeft ertoe gebracht dat kinderen nu volwassenen met een chronische ziekte worden. Dat zie je voor elk ziektebeeld gebeuren.

En dan is er nog een andere ontwikkeling geweest en die is nog steeds gaande: dokters worden steeds kundiger op een steeds kleiner gebied, het worden sub-specialisten, en zelfs misschien superspecialisten die alles weten van iets heel kleins. Kan deze dokter het kind nog hulp geven bij het proces van volwassen worden? Hoe weet deze dokter welke hulp nodig is, en is hij ook bereid om dat te geven? Het antwoord op die vraag is: nee, onvoldoende. En daar zal ook een heel stuk aan moeten gebeuren. Luisterend naar wat ik vanmiddag hoor, zou het een scenario voor de toekomst moeten zijn om te proberen de zorg te veranderen niet alleen gericht op het behandelen van de ziekte, maar ook op de participatie van de patiënt met deze ziekte.

Ten derde zie ik nog iets opmerkelijks. De zorg voor kinderen wordt misschien wel steeds meer ontwikkelingsgericht, maar na het 18-de jaar is de zorg voor iedereen hetzelfde, tot voor de 80-plusser is het absoluut niet anders. Je moet eigenlijk ontwikkelingsgerichte zorg voor iedereen hebben. De ontwikkeling stopt immers niet bij 18, die gaat door tot het einde van het leven. Ik droom ervan dat participatie betekent dat iedereen een kans krijgt om ondanks ziekte zijn of haar talent tot expressie te brengen. Als je nog alleen op vakantie ging tot je 85-ste en je breekt je heup, moet de zorg toch eigenlijk erop gericht zijn dat je daarna weer op vakantie kunt. Maar nee, we zeggen nu in zo’n geval, dat kan niet, dan ga je drie stappen terug, dat is nou eenmaal zo.

Hans Simons: 25 jaar beleid Brigitte Zonneveld (VWS) Robin Kok (Jongerenpanel Fonds NutsOhra) Hugo Heijmans: Ontwikkelingsgerichte zorg… Henk Smid: Wat moet er gebeuren… Presentaties Fotoimpressie

Scroll To Top