2009 Mustafa Jebari (36) parkeert zijn auto voor het huis waar hij net is ingetrokken met vrouw en twee maanden jong dochtertje, opent de achterklep, vist zijn rolstoel tussen de verhuisdozen uit, zet hem in elkaar en rolt voor me uit naar binnen. ‘Mijn beenspieren zijn niet sterk ontwikkeld,’ zegt hij nonchalant, ‘maar ik heb het geluk dat ik vrij mobiel ben.’ Als hij het ooit al moeilijk heeft gehad met de polio-verlamming die hij als kind opliep in zijn geboorteland Marokko, is daar nu niet veel meer van te merken. ‘Het zijn vooral anderen die beperkingen zien, zelf wil ik gewoon genieten en normale dingen doen. Er zijn altijd mogelijkheden.’ Zoals meedoen aan de Paralympics van Barcelona, Atlanta, Sydney en Athene als lid van het Nederlandse rolstoel-basketbalteam. Op zijn 15e ontdekte Mustafa dat die sport en hijzelf een goede combinatie vormden. ‘Rolstoel-basketbal is spectaculair, snel en heel fysiek. Bovendien een teamsport, je bent onder vrienden.’ Inmiddels heeft hij het niveau wat teruggeschroefd. ‘Het werd tijd om aan een maatschappelijke carrière te denken. Ik heb aan de Johan Cruyff universiteit de opleiding sportmarketing en management gedaan. Voor ik verder ga studeren, wil ik nu eerst werkervaring opdoen.’ Ook dat heeft hij voor elkaar: sinds januari 2009 is hij projectleider van (S)Cool on Wheels, een project van het Fonds Gehandicaptensport dat kinderen in groep zeven en acht van de basisschool een goed beeld wil geven van het leven met beperkingen, en vooral ook van de mogelijkheden. ‘Ervaringsdeskundigen houden gratis workshops op scholen, met een theorieen een praktijkdeel, waarin kinderen aan den lijve meemaken hoe het is om bijvoorbeeld in een rolstoel te zitten of blind te zijn. We gebruiken ook een flitsende DVD met rolstoelstunts. Het werkt erg goed, kinderen vragen je het hemd van het lijf. Ik zou het project graag willen uitbreiden  naar het voortgezet onderwijs en het bedrijfsleven; (S)Cool on Wheels is volgens mij niet alleen goed voor de beeldvorming over gehandicapten, maar ook voor degenen die voorgelicht worden. Het kan hen inspireren, want als ze zien dat ik het uiterste uit mezelf haal, waarom zij dan niet?’